نقد و بررسی Total War Rome II

نقد و بررسی Total War Rome II

سال قبل در سال ۲۰۰۴ سری Total War  توانست با نسخه ی Rome به یکی از بهترین فرانچایز های سبک استراتژی تبدیل شود و طرفداران زیادی در بین هواداران پلتفرم PC پیدا کند . در طی این سال ها ۴ نسخه دیگر از توتال وار روانه بازار شد و حال نوبت به ساخت دنباله برای یکی از بهترین بازی های این فرانچایز رسید تا باز هم هواداران این سبک را به سمت خود بازگرداند .

ساخت Rome II بعد از گذشت چند ماه از عرضه ی Shogun 2 و شایعه های مختلف ، در تاریخ ۲ جولای ۲۰۱۲ تایید شد و در طول این مدت در مرحله ساخت بود و با تاخیر های زیادی مواجه شد تا اینکه بالاخره چند روز پیش عرضه شد و با بازخورد های متفاوتی نیز روبرو شد .

وقایع بازی به سال ۲۷۲ قبل از میلاد باز می گردد و روایت اتفاقات آن دوران به مدت ۳۰۰ سال است . در آن زمان حکومت های بزرگ و کوچک زیادی وجود داشتند و قدرت مابین آنها تقسیم شده بود و بعد از مدتی هر کدام برای حکمرانی بر دیگران ، باید قدرت خود را بر آنان دیکته می کرد . شما نیز در نقش یکی از این حکومت ها هستید . از بین ۱۰ حکومت قابل بازی که مربوط به آن دوران هستند ، می توانید به دلخواه یکی را انتخاب کرده و داستان آن قوم را دنبال کنید و ماموریت های مختلفی را برای سلطه بر دیگران انجام دهید . داستان و روایت بازی کاملا در دست شماست و شمایید که تاریخ و وقایع بازی را رقم زده و تعریف می کنید . مثلا در یک سال شما به یک حکومت دیگر حمله می کنید و به عمر آن ها پایان می دهید و همین عمل شما در تاریخ بازی ثبت می شود و به نوعی داستان شما را شکل می دهد .


همانطور که می دانید ، بازی دو بخش نوبتی و همزمان دارد که بیشتر بار داستان بر دوش بخش نوبتی بازی است . مانند بازی های قبل Total War طی هر نوبت باید مشغول ساخت و ساز و مدیریت منابع باشید و قسمت مبارزات به بخش هم زمان سپرده شده است . اولین تغییری که نسبت به قبل در این بخش دیده می شود ، ایجاد استان ها و ایالت ها است که هر کدام از آن ها از چند شهر تشکیل شده اند و برای اداره بهتر و ارتقاء دادن نیازمند فتح همه ی شهر های یک ایالت هستید تا علاوه بر آن ، بر میزان قدرت و اعتبار حکومت خود نیز بیافزایید . شاید این نوع تقسیم بندی در اوایل بازی کمی گنگ و بی اثر به نظر برسد ، ولی هر چه در بازی جلو می روید ، مشاهده می کنید که نه تنها این سیستم بیهوده نیست ، بلکه به واقعی و عقلانی تر شدن بازی کمک شایانی کرده است . شما هیچ وقت با تصاحب یک شهر کوچک یا یک روستا و از بین بردن یک حکومت کوچک محلی اعتبار و قدرت کسب نمی کنید ، بلکه با غلبه بر دشمنانی که در سراسر یک سرزمین و ایالت بزرگ هستند ، می توانید قلمرو خود را بیش از پیش بر سر زبان ها بیاندازید . این امر باعث می شود هم حکومت های دیگر دست دوستی به سمت شما دراز کنند ، هم باعث می شود دشمنان بیشتری برای شما پیدا شود که طاقت دیدن قدرت شما را ندارند . سازندگان با این تغییر ریسک بزرگی را به جان خریده اند  چون همین تغییر باعث شده ، بازی نسبت به قبل کمی آسان تر شود و طولی نمی کشد با فتح یک شهر به خوبی مردم شهر هم شما را قبول می کنند ، ولی فقط کافیست موقعی را به یاد بیاورید که در بازی های قبل بلافاصله بعد از فتح یک شهر و کمی لغزش ، شورشیان زیادی بر علیه حکومت شما قیام می کردند . این حرکت شاید کمی برای افراد جدیدی که به انجام این بازی می پردازند ، خوب باشد ولی به همان مقدار برای طرفداران قدیمی این فرانچایز ناراحت کننده است که از آن پیچیدگی قبل به سمت ساده شدن رفته اند .

دیپلماسی و ارتباط با دیگران نیز دچار تغییراتی شده که بالعکس روند بازی کمی سخت تر از گذشته است . این سختی از تجارت و اتحاد گرفته تا اجازه دسترسی به قلمرو در همه جا دیده می شود . حکومت های دیگر به سادگی پذیرای درخواست تجارت شما نمی شوند و باید منابع قابل قبول و با ارزشی داشته باشید تا آن ها قبول کنند . اتحاد نیز به همین شکل است و خیلی کم پیش می آید تا قبول کنند که با شما متحد شوند و اکثرا باید منتظر بمانید تا خودشان دست دوستی به سمت شما دراز کنند وگرنه اکثر وقات با مخالفت آنها مواجه می شوید .